Ξαπλωμένη πάνω σε μια φούξια βαμβακερή
πετσέτα απολάμβανα τον καλοκαιρινό ήλιο. Ώρες ξεκούρασης και κυρίως ξεγνοιασιάς
και οι σκέψεις μου ταξίδευαν μαζί με το
φως σε τόπους μακρινούς. Είχα ξεχάσει συνειδητά τα πάντα και είχα παραδοθεί στον καυτό καλοκαιρινό ήλιο με τις
χιλιάδες πορτοκαλί ακτίνες. Και αυτό που ήθελα περισσότερο ήταν όλες οι αισθήσεις
μου να συμμετέχουν. Η γεύση αλμυρή σαν την θάλασσα που απλωνόταν μπροστά μου ως
εκεί που έφταναν τα μάτια μου ενωμένη με τον ουρανό . Μοναδική συντροφιά το θρόισμα
των φύλλων του πεύκου πάνω από το κεφάλι μου και μοναδική μυρωδιά η μυρωδιά της καλοκαιρινής άμμου…..
…..Κοιτάζω ξανά την φωτογραφία με τις πετσέτες στην παραλία…..
και χαμογελώ. Τι κι αν δεν πήγα διακοπές
φέτος; Τι κι αν δεν υπάρχει καθόλου ελεύθερος χρόνος, τι κι αν οι ώρες ξεκούρασης
και ξεγνοιασιάς ανήκουν στο παρελθόν. Αισθάνομαι γαλήνη, ηρεμία, ανακούφιση. Νιώθω χαρά, συγκίνηση, θαυμασμό. Το μόνο
που βλέπω και δεν χορταίνω είναι δυο μικρά
χελιδόνια που ήρθαν την Άνοιξη
στην ζωή μου…Είναι τα λουκούμια μου, είναι οι αγάπες μου, είναι ο ερωτάς μου.
Είναι ο « ταπίκουπος» και η «αστερούλα»
Είναι η «καρκακίδα» και το
«μπόμπολο». Είναι η «ζαχαρούλα» μου και το «κουκουλάκι» μου. Ειναι η μπέμπα μου
και ο μπέμπης μου. Το μόνο που ακούω είναι δυο γλυκές φωνούλες να μου τραγουδούν όλη μέρα. Μοναδική μυρωδιά η μυρωδιά της φρουτόκρεμας και η αγκαλιά μου γεμάτη
πια…
Καλή επιστροφή, καλό φθινόπωρο, καλό μήνα,
καλή σχολική χρονιά σε όλους τους μαθητές, καλό χειμώνα.
